Wie het TUE terrein op fietst vanaf de Prof. Dr. Dorgelolaan en de route kiest tussen Vertigo en de Hal zal soms een blik naar rechts werpen in het couloir tussen de glanzende spiegelende muur van de Hal en de hoge heg van platanen. Het laantje verleidt tot kijken door de symmetrie en het perspectief. Door de bomen speelt licht. Lichtvlekken kleuren de grond en weerspiegelen in de ramen. Het boeit de fietser even en dan is hij er alweer voorbij.

Platanen zijn makkelijke stadsbomen. Platanen verdragen stof en droogte, groeien op velerlei grondsoorten, zijn makkelijk te verplanten en goed te snoeien.

Ook van deze platanen zijn enkele malen de takken die naar de Hal groeien, het noorden dus en de takken die zich uitstrekken naar het zuiden, tot op de stam teruggesnoeid. De takken die zij naar elkaar uitstrekken groeien uit tot stevige armen. Vanuit dit ‘2D’ raamwerk van stammen en takken spruiten opnieuw twijgen met bladeren.

Vanuit de Hal gezien filtert deze ‘heg op hoogte’ het zonlicht. In de zomer als een bewegende groene vitrage, in de winter als een intrigerend takkenspel. De fietser die het terrein op rijdt werpt een snelle blik in de smalle gang. De passant blijft even staan en en wordt verrast.

Tags: plataan